Wespen op de appeltaart

"Ik was 36 toen ik mijn studies psychiatrische verpleegkunde aanvatte. Omdat ik beroepsonderwijs had gedaan, moest ik een toegangsexamen en een motivatiebrief maken. Ik heb toen als motivatie de liedtekst 'Wespen op de appeltaart' van Spinvis ingediend. Ik vind het een prachtig nummer. Heel herkenbaar
en ontzettend mooi beschrijft het een dag in een psychiatrische setting. Op een manier die ontiegelijk veel respect ademt.
Kwetsbaarheden worden vertaald als een andere manier om naar de wereld te kijken. Tegelijk is de tekst kritisch voor het paternalisme dat vaak nog de kop opsteekt: 'Goed je groente eten en niet te laat naar bed: Die tekst vertolkt voor mij perfect mijn motivatie als psychiatrisch verpleegkundige.

"Die studies, dat was een feest: Alle puzzelstukken vielen eindelijk op hun plaats. Levenswijsheid, inzicht... Mijn wereld is zoveel groter en complexer nu. Dat heeft van mij een contentere ens gemaakt. Ik ben een zondagskind. Ik begrijp mensen en n gedrag beter dan vroeger, zonder te veroordelen.

In De Bolster probeer ik het respect en het onbevooroordeeld luisteren naar mensen elke dag waar te maken. Ik heb geregeld contact met mensen met wie ik het grondig oneens ben. Of met
mensen met dromen die mij onrealistisch of zelfs ongewenst  lijken. Maar mijn oordeel zet ik dan even tussen haakjes. De ondersteuning staat altijd centraal. Ik begeleid elke persoon zo goed mogelijk. Ik ben er niet om mensen te veranderen, wel om ze te helpen een contenter leven te leiden. Zodra ik mensen als
'overlast' of 'ambetanteriken' ervaar, weet ik dat het tijd is voor iets anders. Dan kan ik maar beter weer schoenmaker worden ofzo.

Met de collega's van De Bolster vormen we een hecht team. We praten veel en we durven wel eens buiten de lijntjes kleuren. Dat moet, vind ik. Soms moet je een stapje verder gaan. Soms moet je mensen vertrouwen durven geven, zodat ze kunnen groeien. En ja, af en toe krijg je dan het deksel op de neus.
Mensen falen bij ons meer dan in een psychiatrisch ziekenhuis, net omdat we hen de ruimte geven om in hun eigen wereld te groeien. Dat is soms zwaar werk, maar het is altijd boeiend."

Steven Gerard, medewerker BW De Bolster