Hoe ervaar ik covid 19? Getuigenis van één van onze bewoners.

We moeten ervoor gaan,

niet stil blijven staan

Covid 19 die is er nog voor even

en wij kunnen de sferen nu niet meer beleven.

Een jaar geleden begon het moment

wat niemand nog echt had erkent.

Het virus was ons echter de baas

en in maart hoorden we het drummende relaas.

Een lockdown van hier en een lockdown tot daar,

Niemand over de grens, voorwaar, gevaar.

Protesten , die kwamen er alom

Ontkenning voelen, vaak zo dom

en toen bleef covid even stil

Mensen vliegensvlug van links naar rechts,

van feestje in en feestje uit,

maar covid 19: die blies die sfeerhaard weer uit.

 

Nu hebben we allemaal bijna een laptop,

Nog nooit zoveel scholen gingen in het slop.

Het is echt van dal naar drop,

Covid 19 is een virus met een stop

en dan beleven we allerlei nieuwe dingen:

meer dan de top, wie had ooit dat gedacht.

Zelfs nu wordt het echt totaal niet verwacht.

Een nieuw normaal bestaat echter niet,

een verzonnen woord dat er niet bijhoort.

 

Nu volhouden zolang het kan

wees af en toe echter ook eens bang

want covid 19 is geen spel, voor velen een ziekenhuishel.

Komt alles echter rustig gedwee, dan leven we verder en zeggen we "ok"

Dit is voorbij en wat een rit.

Ik herken echter een nieuw inzicht.

Dat we met zijn allen zijn blijven streven naar het proberen

en " niet zomaar even".